Twee maanden

Vandaag is het twee maanden geleden dat alles veranderde. Twee maanden waarin hoog en laag elkaar afwisselden. Elke dag was een ontdekkingstocht. Een evenwicht vinden tussen luisteren naar mijn lichaam, maar tegelijk de grens ook verleggen.

Vaak zijn de eerste weken na de operatie ook direct de weken waarin het onwijs goed gaat. Je kunt ineens weer vanalles en voelt je niet aldoor slecht. Die weken heb ik ook gehad. Vijf achter elkaar zelfs! A taste of life and I like it!

Aan die fantastische weken komen helaas ook weer een eind en dat is afgelopen maand ook gebeurd. De pijn neemt toe en het energielevel neemt onder anderen af. Je weet dat het gaat gebeuren, maar het valt toch tegen. Er zijn zelfs weer een aantal neurologische symptomen teruggekomen. Is dat normaal, of moet ik mij zorgen gaan maken? Wanneer gaat dat dan weer over?

Voorlopig houd ik goede moed en vertrouwen in mijn herstel. Daarbij blijf ik onwijs blij met hoeveel beter het gaat in vergelijking met de periode voor de operatie. Het is heerlijk om thuis te zijn en mee te doen in het gezinsleven. Af en toe weer mensen zien en af kunnen spreken. Op naar de drie maanden. Vaak markeert dat een bepaalde verbetering. Ik ben benieuwd.