Twee jaar

Vandaag is het twee jaar geleden dat ik bedlegerig werd. Vorig jaar, toen ik precies een jaar bedlegerig was, schreef ik op mijn privé-pagina dat ik hoopte dat er oplossingen en verbeteringen zouden komen. Dat ik weer rond zou kunnen lopen.
Wat een jaar is het geweest. Ik ben op mijn zwakst geweest. Zo ziek dat ik nog geen woord uit kon brengen. Zo ziek dat ik regelmatig stopte met ademen. Maar tegelijk ben ik ook de oorzaak van alle problemen op het spoor gekomen. Ik ben zelfs geopereerd. Mijn nek is gefuseerd. Het gaat weer wat beter. Ik loop nog niet rond, maar kan wel opstaan en een paar meter lopen. Dat is pure winst. Ik leef in het licht en geluiden zijn niet meer zo’n probleem. Er kunnen weer mensen om mij heen zijn en ik raak dan niet buiten bewustzijn! Daar ben ik elke dag weer dankbaar voor.

Toch is herstel niet makkelijk. Blijft de vooruitgang die er nu is? Zijn de symptomen die er nu zijn weer terug of is het tijdelijk? Want het is lastig, er zijn weer een aantal neurologische klachten terug. Ik draag weer de hele dag mijn nekkraag. Nu zelfs nog meer dan voor de operatie, dat is op advies van de neurochirurg. We blijven het stap voor stap doen.

Daarom eindig ik hetzelfde als vorig jaar, ik heb hoop. Hoop op verdere verbetering. Hoop op dat alle klachten weer verdwijnen. Hoop op een nog beter leven. En ik ben dankbaar. Dankbaar voor de vele lieve steunbetuigingen van bekende en onbekenden.
Het meest dankbaar ben ik mijn moeder en broers. Hoe zij altijd naast mij staan en hoe dapper zij met mij meevechten. We doen het samen!